Het was 1 januari en ik kreeg al te maken met verkeersagressie.
Ik reed samen met mijn moeder richting de oma om nieuwjaar te vieren en nam hiervoor de Aalterbaan.
Op de Aalterbaan geldt een maximumsnelheid van 90km/u, wat ik ook reed.
Er waren een stuk of 7 auto's op het eerste vak die een pak trager aan het rijden waren dus ik steek ze voorbij.
Nog altijd aan de maximum snelheid, want ik haat boetes.
Dat is weggegooid geld.
Opeens hangt er een grote jeep letterlijk in mijn gat en trekt met zijn lichten dat ik hem door moet laten.
1. ik kon niet naar rechts, want daar reden er auto's.
2. ik ging niet rapper gaan rijden, want ik betwijfel dat die heer mijn boete zou gaan betalen.
Dus ik reed door tot ik de laatste tragere auto voorbij had gestoken en ging naar rechts (met richtingsaanwijzers).
Wat bleek, meneer was mij al rechts aan het voorbij steken.
Rechts voorbijsteken, ik dacht dat dat een verkeersovertreding was.
Hij moest bruusk op zijn remmen gaan staan, stak mij toen langs links voorbij, vertraagde en deed teken dat ik zot ben.
/kuch.
Ik ben niet zot, ik ken mijn verkeersregels.
Ik spaar geld uit met boetes.

Een tweetal minuten later stonden we samen voor het rode licht.
Ja, want rap rijden, dat scheelt echt hé.

Het werd groen en beide auto's die als eerste aan de lichten stonden bleven staan.
Allebei. Lang.
Geen 3 seconden, maar een halve minuut.

Dus ik geef een teken dat ze mogen verder rijden.
Wat doet de Jeep, hij blijft staan en rijdt wat achteruit en gaf toen plankgas.

Toen zag ik hem slalommen tussen de auto's door.
Van links naar rechts.
Zo een mensen.. wel zo een mensen mogen ze hun rijbewijs afnemen.

Het begon allemaal met een klein beetje rugpijn deze zondag.
Koppig als dat ik ben dacht ik: "och een beetje rugpijn, dat gaat wel over"
Maar woensdag werd het erg.
Zo erg dat ik nog met moeite kon ademen en praten.
Dus onze SDM voerde mij naar het spoed in Gentbrugge.
Na héél wat testen te hebben gedaan op mijn hart en longen bleek alles, volgens hen, in orde te zijn en stuurden ze mij door naar een specialist in fysische geneeskunde.
Ik maakte een afspraak, maar ik kon maar maandag 11 januari op consultatie gaan.
Donderdag was nog geen stuk beter, dus belde ik naar het UZ in Gent.
Het was er die middag vrije consultatie dus ik mocht meteen gaan.
Ik meldde mij aan zoals het hoorde en ging in de wachtzaal zitten.
3 uur later zat ik er nog, samen met de vrouw die na mij zich had aangemeld.
En plots was ze weg.
Ze mocht bij de dokter.
Ik verging van de pijn.
Belgen zaten mij aan te staren terwijl er 2 Turkse vrouwen naar mij toekwamen om te vragen of alles in orde was.
Ik vertelde hen dat ik rugpijn had en enorme pijn.
En toen mochten ook zij naar de dokter.
Verbaasd keken we elkaar aan.
Ik wendde mij tot de balie en vroeg waarom ik na meer dan 3 uur nog altijd niet aan de beurt was.
Bleek dat degene die mij geregistreerd had een foutje had gemaakt en ik helemaal niet op de lijst stond.
De vrouw aan de balie belde meteen de dokter om mij te komen halen.
3 kwartier later was hij er nog niet.
Dus ik terug.
Ondertussen liepen de tranen over mijn wangen van de pijn.
Ik kon niet meer.
De vrouw aan de balie belde kwaad naar de dokter dat hij mij MOEST komen halen.
En toen was hij daar.
Na wat onderzoeken stuurde hij mij door naar het Spoed, want dit had totaal niets te maken met rugpijn.
Aangekomen op het spoed kon ik nog amper een woord uitbrengen.
Ik werd meteen opgenomen en aan de monitor gelegd.
De neuroloog kwam erbij, want hun eerste gedacht was meningitis.
Zij voerde enkele tests uit (gelukkig NIET de ruggeprik) en meningitis werd uitgesloten.
3 keer werd er een echo gedaan, 4 keer een ECG en er werd bloed afgetapt als in een bar.

Na 4 uur smeken om een pijnstiller werd ik eindelijk aan een infuus gelegd en kreeg ik wat suikerwater (G-5 stond er op het zakje in grote letters) en een pijnstiller toegediend.
Eindelijk.
De pijn begon te minderen en werd dragelijker.
Hier had ik ondertussen al bijna 8 uur op gehoopt.
Minder pijn.

Toen het wat was ingewerkt kwam de dokter opnieuw voor meer testen.
Nog een echo en ECG.

Er werd beraadslaagd.
Rond 23.30 kwam de cardioloog dat ze mij een nachtje onder observatie namen en ik kreeg een bed op de hartbewaking.

Toen werd ik eindelijk met rust gelaten en mocht ik slapen.
Ik was doodop, maar slapen werd mij niet gemakkelijk gemaakt.
Met een infuus, 6 kabels van de hartmonitor en een bloeddrukmeter die ieder uur zich oppompte om je bloeddruk te meten maken een degelijke nachtrust allesbehalve gemakkelijk.
Ik Heb misschien maximum een uurtje geslapen.
Om 3 uur werd ik terug wakker.
Ik vroeg de verpleegster om een pijnstiller en iets om te slapen.
De pijnstiller kreeg ik, maar iets om te slapen niet.
De reden hiervoor was dat ze mij om 5 uur gingen wakker maken voor bloed te prikken.
En inderdaad, om 5 uur waren ze daar.
Er werd terug bloed geprikt. In mijn pols, wat voor mij een pijnlijke plaats is met mijn fijne polsjes.

Terug testen en vragen.
Op de middag kwam mijn nieuwe cardioloog erbij en deed te TERUG een echografie en ECG.
Zij stelde uiteindelijk de diagnose.

Tijdens een verkoudheid had ik een infectie opgedaan op mijn hartvlies.
Wat er voor zorgde dat er wat vocht rond mijn hart zit.

Volgens de cardioloog is die gemakkelijk op te lossen, maar extreem pijnlijk.
Wat volgens mij ook logisch lijkt aangezien het hart het centrum van het menselijk lichaam is.

Er werden mij medicatie voorgeschreven en ik mocht naar huis met als voorwaarde dat ik mij de komende week rustig houd.

Dus de komende week zal de zetel mijn beste vriend zijn.
De pijn is er nog, maar als ik mij rustig houd is het dragelijk.
Bij de minste inspanning ben ik buiten adem en praten vergt ook energie.

Maar ik ben een vechter en ik geef niet op.

En mijn lief was en is de max.
Ik mag mij gelukkig prijzen.
Ze stond bij mij aan mijn ziekenbed.
Ik zie haar graag.

Ook de Twittervriendjes hebben mij met al hun lieve tweets toch wel een hart onder de riem gestoken.

Onze Service Delivery Manager voerde mij vandaag naar het spoed.
De rugpijn was zodanig erg dat ik nog met moeite kon ademhalen.
Na vele tests hadden ze na een groot uur door dat het van mijn rug was.
Hart en longtesten werden gedaan, maar daar wisten ze mij niets nieuws te vertellen.
Dus nu lig ik plat in de zetel met de beentjes in de lucht.

Nu, ik hou mij aan mijn woord:
Een Daily

De gordijnen zijn altijd dicht.
Maar vandaag niet.
Ik deed ze open.
Ik wou zien wat er buiten aan het gebeuren was.

Eentje voor mijn daily.

This is the start of a new chapter in my life.
A new decade full of opportunities, happiness and challenges.

Salon 8 is begonnen.
Een fotoproject van 8 fotografen waar we elkaar uitdagen om in 2010 om de twee weken een onderwerp aan te gaan.
Het eerste thema was begin.

Andere resultaten kan je zien op de website en op flickr